DE BLOG STOPT!

15. nov, 2018

Zoals de titel al vermeld: deze blog gaat stoppen. Ik heb er eigenlijk niet veel tijd in gestoken EN heb een nieuwe uitdaging op me wachten binnenkort. Daarnaast blog ik zo nu en dan via mamaplaats. aangezien dat toch meer de doelgroep is voor wie ik schrijf. Wil je me daar volgen zoek dan op 'hoofdletterL' jep.... mooi gepikt van Daniel met zijn HoofdletterD ;) iets met alle namen die je kiest zijn al in gebruik haha  .

Binnen nu en een week zal de site verdwijnen! Bedankt allemaal voor het lezen en de reacties!

Veel liefs van Laura

23. jul, 2018

Ah man... daar was ik weer zo goed onderweg met fit worden na het vorige diepe dal. Weer die schouders eronder en mezelf optrekken om door te gaan. Ik heb de regie over mijn eigen leven en het is geheel aan mij of dit een fijn leven wordt of niet. Mijn motto is dan ook geef mij een doel en ik ga ervoor! De laatste tijd ontbrak de motivatie nogal vanwege veel tegenvallers en vroeg ik me af waar ik het allemaal voor deed, maar ook daar ben ik weer uit gestapt. Ik zat alweer even lekker aan de 5 km qua snewandelen en de motivatie was weer fier omhoog was gekropen.

Maar dan..... na al weken vermoeidheid en steeds moeten puffen vanwege astma kwam er een einde aan "regie in eigen handen" want de astma heeft echt beslag gelegd op mijn leven. Is het niet de rug of het been, dan de buik of nu mijn longen. Fijn longen, fijn hitte, fijn pollen, bedankt! Dat kon er ook nog wel bij! Toch laat ik mij niet zomaar opzij zetten en heb ik die etterbakken van longen eens stevig aangesproken. Samen met ophoging van medicatie, anti histamine tabletten en een corticosteroïden neusspray dacht ik het wel weer aan te kunnen. Helaas lukte dit niet, en kon ik naast moeizaam ademen en niet veel praten uberhaubt niet meer praten omdat mijn stem ervandoor vloog. Voor mijn omgeving wel lekker rustig, aangezien ik de ratelkoningin ben ^_^ 
Inmiddels zit ik sinds donderdag aan de prednison. Lekker paardenmiddel, maar over het algemeen effectief. Ik merk in dit geval wel dat ik weer beter adem en mijn stem zachtjes terug krijg maar ben nog verre van tevreden, ik moet er echt weer tegenop knokken! "moet je dan niet meer rust houden?" Sja... life goes on, zeker met een kleintje, maar in die zin heb ik zeker wel pas op de plaats gemaakt, dat kon niet anders. 

Om toch positief af te sluiten: Ik heb weer 2,3 km gewandeld vandaag, HOPPA! Het zij op een sloom tempo, maar wel volgehouden en lekker kunnen genieten van het buiten zijn ondanks alle droogte, pollen en kriebels. Onderweg nog en klein regendansje gedaan, maar mijn longen houden een grote dans niet vol. Hierbij dan ook een oproep aan allen die dit lezen: Willen jullie allemaal een zo'n enthousiast en wild mogelijke regendans voor mij doen? Graag mikken op Waddinxveen, het liefst in mijn tuin en boven mijn huis, dank u wel ;)

Tot snel weer met hopelijk een betere update!

3. jul, 2018

Na drie maanden door een dip gaan ben ik er weer uit gekropen. Tijd voor een nieuwe blog!

Afgelopen maanden was ik werkelijk uitgeput, mijn handen opheffen was op sommige dagen al te zwaar. Tot op de dag van vandaag slaap ik nog zo goed als elke middag. Daarnaast verdeel ik mijn energie via punten tellen, op advies van de door mij ingeschakelde ergotherapeut. Tevens slik ik vitamine D vanwege een behoorlijk tekort en helpt dat mij gelukkig ook wel wat beter voelen nu ;) Dat mijn, (vertraagd), aangevraagde WIA uit 2016 op 1,8% werd afgekeurd en ik alweer voor de nieuwe eerstejaarsbeoordeling ziektewet van mijn tweede gegaan ben hielp ook niet mee met de dip. Het was druk, elke dag vragenlijsten invullen en met instanties bellen en dan ook nog je training voldoen en voor je dochter zorgen, sja dat gaat gewoon niet met geen energie. Ondertussen heb ik ook een offciele diagnose van de gynaecologe, wat hoog nodig was omdat mijn normale leven onwijs wordt benadeeld door de chronische buikpijn en vermoeidheid, (om nog te zwijgen over kilo's aan vocht vasthouden en je opgeblazen voelen). Het blijkt dat ik adenomyose heb, een soort endometriose in de spierlaag van de baarmoeder. Vermoedelijk ook endometriose graad 1-2 maar, dit kun je alleen bepalen via een kijkoperatie. Even stortte de wereld in, want de rugkliniek wil dat mijn buik rustig is voor ik mijn rug mag opereren, maar mijn buik wordt niet rustig want nu heb ik toch echt een chronische ziekte. Ik heb het een week lang steeds hardop gezegd "ik ben chronisch ziek". Past mooi in het rijtje klachten van chronische pijn ;) Al jaaaaaren wist ik dat er 'iets' niet goed was, maar nu weet ik het dus zeker. Aan de ene kant een opluchting dat ik nu kan aantonen waarom ik dagen soms echt niet vooruit kom, maar ook een klap in mijn gezicht want "ik heb weer iets erbij". Vertrouwen in mijn lijf is behoorlijk kwijt, maar ik kan geen nieuwe kopen, dus opstaan en doorgaan maar weer. 

Voor de rugoperatie moet ik fit worden, dit houdt in dagelijks 45 minuten snelwandelen, (en als het ooit lukt hardlopen). Mijn hartslag begon in februari op 180 als ik dit deed en zakte in twee weken naar 150. Ik was eind april zelfs al op 130 gekomen en was zo trots! Toen kon ik echt niet meer vooruit vanwege de vermoeidheid maar ook door behoorlijke en gemene adenomyose klachten, wat was ik beroerd! Mijn hartslag kwam ineens weer op 150 en ik kon geen vijf km meer volmaken. De laatste training voor ik echt niet meer kon verzuurden mijn benen en ben ik jankend naar huis gestrompeld. Dat was het moment dat ik een pauze van ruim een maand heb genomen, onderzoeken gestart zijn naar de adenomyose/endometrose en de ergotherapeut bij mij thuis is gekomen om mee te helpen/denken. Inmiddels ben ik dus een diagnose rijker en werkt de vitamine D in en heb ik het lopen weer opgepakt. 
De bedoeling is om het komende jaar kunstmatig in de overgang te blijven, (ik heb een lucrin injectie laten zetten), zodat ik nooit meer zo'n mega dip krijg als afgelopen tijd en ik op deze manier weer kan trainen en einde zomer aangemeld kan bij de chirurg voor mijn rugoperatie. Einde jaar opereren halen we niet meer, maar goede hoop voor het nieuwe jaar!

Laat ik toewerken naar het onderwerp van de blog. Vandaag de dag voor het eerst weer 4.7km gelopen op een hele goede snelheid, ik ben zo trots op mezelf! Ik ben uit zo'n gat gekropen maar ik doe het toch maar weer. Het kost enorm veel inspanning en de rest van de dag doe ik rustig aan, maar dat maakt niet uit, want het lukt! Hoe sneller ik de operatie kan ondergaan hoe sneller ik weer echt kan gaan leven! Wat ontzettend jammer dat mijn focus, mijn goede wil en mijn energie wordt verspild onderweg door belachelijke mensen. Ik loop in hardloopkleding met een hartslagmeter en een sporthorloge, dus er word automatisch van mij verwacht dat ik hardloop. Dat ik gewoon in comfortabele kleding loop, liever zweet in sportkleding dan gewone kleding en mijn hartslag moet monitoren om terug te kunnen koppelen aan de arts komt niet in hen op. Dat ik niet kan hardlopen omdat ik een versleten nek -en rug, resternia, adenomyose en astma heb komt al helemaal niet in hen op. Over wie ik het heb zul je denken? Die ellendige wielrenners met hun grote, brutale mond! Ik zal ze niet allemaal over één kam scheren, maar 95% die ik tegenkom onderweg zijn asociaal en brutaal. Ze denken grappig te zijn en je 'aan te moedigen' dat je moet gaan rennen i.p.v. het snelwandelen wat ik doe. In het begin dacht ik nog het is goed bedoeld, maar nee het is ontzettend vervelend bedoeld! Waar bemoeit zo iemand zich mee? De allerergste kwam op de éénalaatste training in mei, toen deze onaardige meneer zegt "wil je mijn fiets lenen, dat gaat sneller" Waarop ik hem nageroepen heb "he sukkel ik heb een hernia" terwijl ik eigenlijk had moeten roepen "Ga je schamen eikel, ik ben chronisch ziek met versleten rug en hernia en ik mag van geluk spreken dat ik hier zo kan lopen, ga maar eens nadenen over je vuile taal".
Waarom zijn mensen zo onaardig, zo gemeen, zo bevooroordeeld en zo tactloos? Hoe durf je zonder te weten met wie je te maken hebt en wat de reden is dat ik daar loop zoiets tegen mij te zeggen? Dan was deze meneer ook nog de derde op de training die 'iets' tegen me riep, hoe kan ik mijn training dan nog gefocusd en zonder stress doorlopen? Ik loop verdorie al mijn energie eruit met pijn en moeite om mijn doel te halen en ik vind mezelf een topper!
Ik weet dat ik beter ben dan zij en dat moet ik me voorhouden, maar oh my... wat kan ik woest worden op deze mensen! Denk na voor je iets zegt, houd rekening met elkaars gevoelens, alsjeblieft. Dat geldt overigens ook voor de 'vriendelijke' meneer die mij vandaag weer op zijn goed bedoelde manier probeert aan te moedigen door op de plaats te rennen en "klaaaaar en rennen maar" roept. Dit alles terwijl zijn vrouwelijke metgezel hem probeert te stoppen, en zich overduidelijk (en terecht!) kapot schaamt. Beste meneer, het feit dat ik u nu al voor de tweede keer in korte periode vertel een hernia te hebben laat u volgens mij niet weerhouden om volgende week weer een maf dansje te doen, of wel? Ach ja.. ik neem u niks kwalijk, ik weet namelijk het verhaal achter u niet, misschien bent u wel dement, of weet u gewoon niet wat u zegt of doet. Mocht u wel gezond zijn, zou u dan alstublieft willen stoppen met deze onzin, zoals de mevrouw naast u steeds smeekt? 

Ik ben trots op mezelf!
Ik ben een kanjer en ik ga mijn doel halen!
Nee ik ga niet rennen, maar wat ik doe is evengoed en stoer!
De rest van de wereld; JUST SHUT UP!

 

3. jul, 2018

Deze Blog is drie maanden geleden geschreven, maar ik had nog niet de moed om het online te zetten. Nu er een nieuwe bog in de maak is wordt het toch tijd om deze te delen, dus bij deze.

Maart 2018:
ik ben verrast door alle mooie reacties op mijn bog die ik via mamaplaats heb gedeeld Het was de allereerste blog van lauraskrabbels die ik heb hershreven en gedeeld, om andere mama's te helpen en een hart onder de riem te steken. Ik kreeg mooie reacties, zowel op de mamaplaats site als op de Facebookpagina van mamaplaats. De Blog ging over de lange huilbaby periode en alle commentaren en meningen van mensen om ons heen die het er allemaal niet beter op maakten. Ik heb benoemd er sterker uit gekomen te zijn en assertiever op te treden als het gaat om mijn dochter. Helaas moet ik nog een lesje bij leren, namelijk als het gaat om mezelf en wat anderen van mij denken nu het met mij niet zo goed gaat. I am working on it, maar het blijft moeilijk als je ineens weinig hoort van mensen of als er dingen gevraagd of gezegd wordt wat de plank aardig mis slaat. Toch lukt het me nu beter, ik heb geleerd van de situatie uit mijn vorige blog. Waar ik momenteel meer mee vecht is 'het er niet volledig kunnen zijn voor mijn 2-jarige dochter' dat doet me pijn! Daar gaat deze volgende blog o.a. over.

 
In 2000 kwam ik in een busongeluk terecht wat een chronische whiplash veroorzaakte. Twee jaar duurde het om er redelijk goed uit te kunnen komen. Het bleef een zwakke plek maar ik kon weer leven! In de periode dat ik met mijn man, toen nog vriend, ging samenwonen kwamen er steeds meer 'dingetjes' bij die zorgden voor beperkingen. Mijn nek o.a. ging steeds vaker opspelen en ik had veel buikpijn en aanverwante 'vrouwelijke kwaaltjes'. In 2014 werd uiteindelijk een nekhernia geconstateerd en in 2016 kon ik de label endometriose toevoegen. In 2015 ging het weer iets beter werd ik zwanger van een prachtige dochter en na de geboorte lag ik direct weer in het ziekenhuis met een longembolie. Toen hadden we een hele lange, slepende periode met een huilbaby, ziekenhuisopnames en zorgen. In die tijd had ik continu nekklachten maar ook mijn rug speelde op. Je draagt je kind continu en je hebt endometriose, dus de rugklachten komen natuurlijk daar vandaan, zeiden specialisten (en leek mij ook volkomen logisch). Keihard doorwerken en dan in juni 2017 letterlijk erbij neervallen en ziekmelden. Diagnose: twee hernia's in de rug waarvan eentje compleet doorgebroken en klemmend op de zenuw. Maanden fysio geprobeerd en medicatie slikken, toen toch laten overhalen voor een operatie, terwijl ik niet wilde vanwege eventuele complicaties, en vervolgens lopend naar binnen gaan en er met een rolstoel uitkomen omdat je ene been geen gevoel meer heeft en je voet niet op te heffen is. Mijn voet kon ik na een aantal weken pas weer opheffen en na een second opinion, (vanwege zo onwijs veel zenuwpijn), maart j.l. bleek dat de hernia direct alweer terug was, te zien op de scan die nog in het vorige ziekenhuis gemaakt is. Tevens zijn de wervels ook aan hun einde, versleten, op. In het ziekenhuis waar de operatie gedaan is ging zo ongeveer alles fout wat maar kon en is deze diagnose niet met mij besproken. Pas nu ik in de huidige kliniek aan het werk ben, (injecties, trainen, goede diagnose), kan ik weer naar buiten, weer lopen en weer genieten van het leven. Ik heb nog een lange weg te gaan, want ik moet nog een operatie ondergaan waarbij de tussenwervelschijf, (mogelijk twee), worden verwijderd en vervangen voor een metalen cage. De nek blijkt ook aardig versleten en had volgens deze arts in 2014 beter direct ' vastgezet' kunnen worden. Ik ga nog wel werk maken van deze chirurg die geopereerd heeft, mijn spier flink gekneusd heeft, resthernia heeft laten zitten, alleen rechts is geweest terwijl het links ook nodig was en uiteindelijk verzweeg dat de hernia weer terug was. Voor nu is het te vermoeiend en focus ik mij op herstel en fit worden voor deze mega operatie. Mijn doel is om dagelijks te snelwandelen voor 45 minuten om zo mijn hart te trainen en meer conditie te krijgen. Dit is de minst belastende manier voor mij. Geloof me, elke stap doet pijn, maar ik kan het wel, hoppa! Dit kan ik wel vanwege injecties die ik steeds kan herhalen als de zenuwpijn weer terug komt. Ik heb nog vooral veel pijn in bil en rug, maar die akelige zenuwpijn in mijn been is zo goed als verdwenen, (mits ik niet (teveel) zit of hang/sta of til, draai, etc). Werkelijk waar, zenuwpijn gun je echt je ergste vijand niet toe!

Dan ben ik dus nu bijna een jaar, en met de nekhernia al vier jaar, verder en komt er nu pas verbetering in mijn leven. Ondertussen heb ik wel een peuter rondlopen waar ik altijd heel actief mee was. Ik ging er heel vaak op uit toen ze eenmaal niet meer zoveel huilde. Ik wilde de tijd een beetje inhalen die ik de eerste maanden had gemist. We gingen samen naar de dierentuin, speeltuinen, kinderboerderijen, het zwembad, gewoon lekker wandelen en fietsen, op bezoek bij vrienden en familie, kortom: genieten! De nieuwe hernia heeft dat leven net als na de geboorte weer compleet op slot gegooid. Ik had mijn netwerk nodig om mijn kind te kunnen verzorgen. Een luier verschonen kon ik niet eens meer, laat staan buiten lopen en achter haar aan rennen. Dan stopt ook je gastouder nog eens en moet je op zoek naar een nieuwe, wat een vreselijke weken waren dat. Elke dag kwam er iemand anders om mijn dochter mee te nemen, moest mijn man verlof nemen en alles doen, maar er waren ook dagen dat ik het zelf heb moeten doen en met kapot heb gelopen op die dagen. Je wil alles met je mooie meisje doen, zeker na alles wat er in het eerste jaar is gebeurt, en dan mag je gewoon WEER niet meedoen, hoe oneerlijk is dit?! Er waren dagen dat ik dacht dat ze beter niet geboren had kunnen worden, dan had ze niet zoveel pijn en lijden gehad als baby en niet zo'n slechte moeder als ze nu heeft. Die donkere gedachten werken dan natuurlijk ook niet echt mee aan het herstel en snel stopte ik ze dan weer weg. Ik heb echt geprobeerd van elk lachje te genieten en elke knuffel en kus tot me te nemen en daar de hele dag op te teren, die hele lange dag dat ze weg was. Ze is nu ook heel vaak bij de gastouder en dan zit ik thuis. Ik heb nu wel een doel met trainen en erna rusten, dan gaat mijn dag sneller. Toch ben je gewoon thuis en zorgt iemand anders voor jouw kind, dat wil ik zelf doen!! Dat kost ook nog eens onwijs veel geld, wat we niet hebben omdat ik uit mijn baan gekukeld ben door te lang ziek zijn, en de kinderopvangtoeslag die niet langer betaald wordt 'omdat ik niet meer werk'. Vakantie hebben we allang niet meer gehad, uit eten of een bios bezoeken, een dagje uit, etc. zijn allemaal financieel niet goed mogelijk, maar ook fysiek eigenlijk niet te doen. Waar is onze ontspanning na al zoveel jaren ellende te hebben gehad? Hoeveel kan een mens hebben? Dan is mijn dochter waarschijnlijk ook hoogsensitief en hebben we soms veel moeite omdat ik haar niet altijd kan tillen en troosten, maar ook omdat in haar hoofd iets zo moet terwijl ik het niet zo kan op dat moment, en ook omdat ze door alle prikkels de hele nacht blijft gillen en mijn herstel super slecht gaat met te weinig slaap.

Het allerergste waar ik mee worstel is echter; Ik zou gewoon zo graag mijn kind weer eens willen optillen, ik kan me niet eens meer indenken hoe dit voelt. Ik zou ook zo graag weer eens samen willen fietsen, en zwemmen en plezier maken voor tien!

Ik weet nu dat die betere tijden eraan komen, en ik moet accepteren dat ik deze periode van mijn dochters leven een stukje moet missen. Mijn dochter geniet evengoed van mijn gezelschap als we samen een tekenfilm kijken, knuffelend op het bed in de woonkamer. Mijn dochter geniet ook als we samen buiten trainen, zij in de wagen en ik erachter lopend. Mijn dochter geniet ook van de momenten dat we gewoon thuis blijven en samen pannenkoeken bakken in haar speel keukentje in plaats van op pad gaan. Waar ik vorig jaar amper op kon staan en kon lopen kan ik nu wandelend trainen, en spelen met mijn dochtertje van twee, dat is al zo'n vooruitgang! Dat ik nog steeds niet samen zwem zoals eerder elke week, dat ik nog niet met haar kan fietsen en niet met haar alleen op pad kan omdat ze wegloopt of niet mee wil en ik haar niet 'aan kan' op zo'n moment moet ik naast me neer leggen, hoe moeilijk het ook is. Ik weet dat ik na deze naderende operatie ook minimaal zes weken niet met mijn dochter mag omgaan maar 100% moet focussen op herstel, ik mag haar er niet bij hebben is letterlijk gezegd. Het is een groot offer, maar ik weet dat ik na deze operatie eindelijk weer alles met mijn meisje kan doen en dat zij de rest van haar leven hopelijk een fitte moeder heeft. Ik denk ook niet teveel aan de operatie die eraan komt, ik probeer te genieten van elk moment op de dag. Elke zonnestraal op mijn huid, elke km die ik weer op een dag gelopen heb, elke lach die ik hoor en zie van mijn dochter, elke knuffel en kus van mijn man of dochter, elke dag is er wel iets om van te genieten. Choose your battles; ga je bij de pakken neer zitten en bedenken wat allemaal niet kan, of ga je genieten van wat er WEL kan? Ik ga voor die laatste, met af en toe een dagje huilen en teleurgesteld zijn als het weer even niet lukt ;)

 

Toch wil ik ook dit stukje (negatief) nog even kwijt:

Ik was/ben een positief ingesteld persoon, die graag alles aangrijpt om te doen en om gelukkig van te worden. Uiteraard met ook zo nu en dan een baaldag en een minder positief ingestelde periode, net zoals ongetwijfeld iedereen om mij heen. Ik zie nog altijd graag het beste in mensen, maar ik sluit me wel sneller af als ik doorheb dat iemand geen moeite doet of niet serieus is, dat voorkomt onnodig verdriet en kwetsende woorden. Helaas wordt het me wel erg moeilijk gemaakt om positief te blijven, maar omdat ik nog zoveel geluk in mijn leven heb wil ik niet zeuren. Kennen jullie dat gevoel ook "anderen hebben het veel slechter"? Dan stop je het gevoel wat je overkwam weer weg en ga je door, maar op een gegeven moment moet je er toch over praten, anders gaat het je in de weg staan. Zeker ook om mensen om je heen in te lichten dat dingen niet goed met je gaan. Ik heb me erg afgesloten voor iedereen 'om niet te willen zeuren' en omdat het niet leuk is om elke keer de vraag te krijgen " hoe gaat het nu" of "gaat het al beter?" en dan te antwoorden dat het slecht gaat. Daarnaast wil ik niet mijn hele ziel en zaligheid op straat leggen, dus bijvoorbeeld sociale media gebruiken om een update te geven over mijn gezondheid leek me ongepast. Zomaar iedereen vertellen over alles wat er speelt leek me ook onnodig en vooral erg negatief en zeurderig. Ik dacht als mensen willen weten hoe het gaat dan vragen ze het me wel, want ook al wil je niet steeds zeggen dat het slecht gaat is die interesse van de mensen om je heen wel fijn en gewaardeerd. Dan viel dat toch vies tegen, gelukkig genoeg lieve mensen om mij heen die mij blijven bezoeken en vragen hoe het gaat, maar van sommigen hoor je gewoon helemaal niks meer. Dan zijn er ook de mensen die aandringen op opereren "want zo kan het toch niet verder" of "dan ben je er maar vanaf" of "je man gaat er aan onderdoor met werk en zorgen voor jullie kind als jullie zo doorgaan". Vervolgens ook de momenten dat je amper durft buiten te lopen op een goede dag, omdat je ziekgemeld bent op werk en wie weet ziet iemand je wel. Immers als men me ziet lopen of genieten lijkt het alsof ik niks heb, dat ik de dagen erna amper uit mijn bed kon opstaan van de pijn en dik aan de morfine zat zag men niet, want dan waren ze er niet. Je leert wel wederom zien wie je echte vrienden en familie zijn. In mijn geval zijn alle zelfde lieve mensen om ons heen in de babyperiode ook nu weer om ons heen gebleven. Zij hebben ons weer overal geholpen daar waar het kon en leggen geen oordeel neer, maar ze zijn er gewoon, punt. Goud waard, deze mensen! Voor de rest maar naast me neer leggen dat er altijd mensen zullen zijn die het beter lijken te weten of gewoonweg geen interesse in je tonen. Ik focus mij op de allerliefste mensen om mij heen en ik hoop ze stuk voor stuk allemaal te kunnen helpen als zij het nodig hebben, (en natuurlijk hoop ik voor hen dat die dag nooit aan zal breken).

De (klaag)blog is langer geworden dan oorspronkelijk bedoeld, en echt geschreven uit het hart, het doet toch meer met me dan ik dacht. Ik schrijf deze blog wederom met een boodschap, net als mijn vorige blog. De boodschap is: focus op de belangrijke mensen om je heen en leg de nare commentaren naast je neer. Geniet van het leven zoveel als het kan en kijk naar elk positief lichtpuntje, als je dit kan.

Geniet! Leef!

6. nov, 2017

Nee...neeeeee.... NEEEEEE... gevolgd door een brul en tranen. Als het even tegen zit voor mama vergezeld van een twintig minuten durende tirade over de vloer, het liefst in het openbaar. Het is een fase houd ik mezelf voor, maar oh wat verafschuw ik die doorkomende tanden! Niks is goed, niks wil ze eten en overal wordt geprikkeld op gereageerd. Gelukkig zijn we de ergste fase, (voor nu), weer voorbij en is ze weer de gezelligheid in huis, (wat was ze weer ultra lief vandaag!). Echter twee weken geleden OEF wat een meidendrama maakte ze ervan. Oké, oké, ze had dan ook wel koorts en oorpijn dus het maakte het dubbel vervelend, maar volgende keer lieve Scarlett, geef mama en papa ook even een momentje om bij te komen wil je?

Voor alle mama's die nog aan het wachten zijn op doorkomende kiezen, ze zijn een bitch! Als je dan ook een pittige, bijna tweejarige, bijdehandte en slimme tante als de onze hebt, berg je maar! Gelukkig is ze ook de liefste, de leukste, de mooiste, de schattigste, de slimste, de prachtigste, de grappigste....ehh ja nouja... datgene wat alle mama's vinden over hun kindje {#smileys123.tonqueout}Hartje