7. nov, 2016

Het leven deelt soms klappen uit!

Het is hier even stil geweest, maar ik kom die stilte graag doorbreken. Veel te lang heb ik niks van mij laten horen en was ik gegrepen door de drukte van de werkende mama. In september ben ik weggegaan bij mijn ene job om direct binnen te springen bij de tweede job. Een wisseling binnen hetzelfde bedrijf, maar alles behalve een gespreid bedje! Waar ik eerst als ambulant begeleider dove, volwassen cliënten bezocht voor support voor een zelfstandig leven, speel ik nu politieagente binnen een groep kinderen met TOS, autisme, ADHD en hechtingsproblematiek. De locatie is in zijn geheel over gegaan van de ene organisatie naar de andere en binnen rap tempo is het complete team gewijzigd en ‘we started from scrap’....
Dan begint je eerste dienst, vol goede moed en enthousiasme stap je de groep op. De kids kennen je nog niet, dus gezonde spanning is wel aanwezig. Met je liefste glimlach en een open houding benader je ze en val je meteen in de smaak omdat één van de kids je rode kleding zo mooi vindt. Pfoej... zie je wel, het ijs is gebroken en het komt allemaal goed. Misschien was het beter om die gedachte niet in je hoofd te laten gaan, want wat begon als een relaxte sfeer eindigde die avond in stoelen die vlogen om je oren en voeten richting je gezicht. Oef wat een agressie.... of is dit anders te noemen? Denk je in dat deze kinderen allemaal een achtergrond hebben waardoor ze hechtingsproblemen hebben. Dan gaat het hele team weg, de mensen waarin zij hun vertrouwen hadden gelegd, om vervolgens in hetzelfde ritme door te gaan met compleet onbekende gezichten. Denk je eens in hoe baby’s door een ontwikkelsprong gaan; alles waar ze vertrouwd mee waren is ineens onbekend en het enige wat ze nog herkennen zijn papa en mama. Bij papa en mama vinden ze hun troost, rust en veiligheid, en dan gaan papa en mama een avondje uit eten en komt de onbekende oppas. Dan krijg je dus tafarelen zoals deze:

CoolKnipoogtVerdrietigHuiltHa haWildBoosHuilt

 
Hetzelfde gebeurde op de kindergroep waar ik nu werk. Ineens zijn de vertrouwde gezichten weg en gaat het leven door terwijl zij zich niet veilig voelen. Het leven deelt soms rake klappen uit, zowel letterlijk als figuurlijk. De kinderen kregen klappen van de wisseling van team en het kwijtraken van de veiligheid, en wij als begeleiders kregen bijna raak tot raak klappen van de kinderen die zichzelf probeerden te beschermen. 

Gelukkig is alles nu weer rustig door het aanbieden van stuctuur en het laten zien aan de kids dat ook wij betrouwbaar en veilig voor hen zijn. Ik heb na mijn eerste dienst, (waarop ik dacht waar ben ik aan begonnen?!), geen seconde spijt meer gehad van de overgang naar deze groep, I love it there and I love these kids!

 

 

(Picto plaatje bron: www.sclera.be)