29. nov, 2016

Ik word oud!

Daar zit ik dan... na 20 uur van huis geweest te zijn in de tram naar huis. Naarstig op zoek naar rust na een weer bewogen nachtdienst. Overal om me heen zie ik geconcentreerde gezichten staren naar smartphones en gaat het ritmisch bonken van de bas mijn oren in en uit. "Wat is dat toch met die jongelui tegenwoordig"? Ho wacht... denk ik dat nu echt? Is het jonge leven dan toch echt voorbij boven de 30, als je getrouwd bent en een kind hebt?! Ik ben bang van wel. Je kan zeggen dat je zo jong bent als je jezelf voelt, maar dan gaat het hier fout want ik voel mij minstens 80! De eerste witte haren zijn gespot, laat opblijven als de baby uit logeren is resulteert in urenlang gapen enna middernacht gaan mijn luiken op het nachtslot, en vorige week nog finaal door mijn rug gegaan. Ik word oud... oh nee ik word ECHT oud!

Weet je wanneer ik me pas echt oud voel? Als jonge meiden zeggen "Spice girls, wie zijn dat? Dat is toch iets uit oma's tijd?" of als je het nieuwsbericht leest dat Pim Fortuyn alweer 11 jaar geleden van het leven beroofd is of dat Will Smith nu ouder is dan Uncle Phil in The Fresh Prince toen hij begon. Meer bizar is als ik nadenk over de gameboy, waar ik tijdens familie vakanties Mickey Mouse spelletjes op speelde,  die alweer bijna 25 jaar oud is. Dan is er nog de Nokia 3310, wie kent hem nog? Dat was de zwarte doos onder de telefoons, de mega tank die overal doorheen walste en niet kapot te krijgen was. De telefoon die je al rennend naar je bus uit je handen liet vallen, in drie stukken zag gaan en nog net onder zag dompelen in de regenplas en na even drogen thuis het net zo goed deed als ervoor, ja die ja. Nou... die is dus ook alweer 16 jaar oud Knipoogt

Als je oud bent, mag je lekker zeuren, ja toch? Zo'n heerlijke oude brompot worden, dat lijkt me wel wat vandaag. Te beginnen met al die haastige mensen bij de tram, waarom willen ze altijd allemaal tegelijk instappen en als pinguïns over het ijs de tram in stuiteren? Stel je voor dat de tram zonder je vertrekt!  Als je dan vervolgens het pad blokkeert om te eisen dat ze je eruit laten veranderen ze ineens in stoïcijnse sardientjes in een blik die niet wijken van hun plek. 

Ander irritatiepunt jegens 'de jeugd'; ik ben toch heel netjes opgevoed, dank je wel papa en mama. Er zijn echter zoveel jongelui zo ontzettend respectloos tegenwoordig, of was dit 'vroeger' ook al zo en negeerde ik dat gewoon? Tutoyeren hoor ik nergens meer, bijna elk kind heeft een smartphone en zoekt vanalles op wat niet goed voor ze is, vieze praatjes en scheldwoorden vliegen hier dagelijks door het gangpad onder mijn raam en even opstaan voor een oudere, een zwangere of een andersinds beperkt persoon is er ook niet meer bij. Ik walg af en toe van hoe de samenleving is geworden en ik heb spijt dat het zo gelopen is.

Oud worden heeft echter ook zijn voordelen! Ik heb veel kennis kunnen vergaren door de jaren heen en veel van ervaringen geleerd, goede en slechte. Ik heb veel mensen mogen ontmoeten en hier veel lieve vrienden aan over gehouden. Ik heb mijn pad gekozen en ben dolgelukkig met man en dochter en ik zou het niet anders meer wensen. Is oud worden leuk? Nee zeker niet, maar terug naar vroeger wil ik ook niet, ik kan mijn liefste schatten voor geen seconde meer missen. Dan is de taak aan mij nu gewoon om mijn dochter weer op te voeden zoals mijn papa en mama dit met mij hebben gedaan, dan is er later in ieder geval weer minimaal één respectvol persoon op de wereld Cool

 

(Bron tegelwijsheid: via Pinterest)