27. okt, 2017

Zorg goed voor jezelf!

Het is schandalig lang geleden dat hier nog iets gepost is, last van een writer's block misschien? Eh nee....dan moet je daadwerkelijk een goede schrijver zijn, en daar schaar ik mij niet tussen. Is de inspiratie op? Te weinig tijd? Valt het bloggen toch een beetje tegen? Nee, nee en nee, ik was simpelweg te moe. Er is laatste maanden veel gebeurd en de emoties vlogen van onder tot boven en kruislings weer de andere kant op, dus er is weer genoeg om over te bloggen. Op zo'n gezellige emo-dag als vandaag besluit ik dan ook maar om mijn gevoelens weer de wijde wereld in te schrijven.  Hebben jullie er wat aan? Waarschijnlijk niet, maar ik voel me straks weer beter! 

De les van deze blog is: Zorg goed voor jezelf!

In oktober 2016 ben ik, zoals eerder in de blog genoemd, gestart met werken op een nieuwe locatie. Met veel uitdaging en energie landde ik in een even enthousiast, warm en open team. Samen gingen we keihard aan de bak en moesten we veel uitvogelen en leren, maar zijn we er doorheen geslagen. Dan in november, trek je een broek aan bovenaan de trap, (don't ask), en KNAP!!! Daar stond ik dan....... pijnscheuten tot in mijn voet en ik kon mij niet meer bewegen. Mijn lieve man was thuis en heeft me mee gesleept onder de douche, de warmte was een heerlijke weldaad voor mijn onderrug die moord en brand schreeuwde. Ik ben in bed weten te komen en heb met pijnstillers en rust twee dagen voor mezelf gepakt. In mijn hoofd gingen alle alarmen af, want ik kan niet ziek zijn als ik net een maand begonnen ben, en ik kan mijn collega's niet zoveel extra werk bezorgen. Na twee dagen weer vol op het werk gestort, ik kon weer lopen dus hey...waarom niet? Dat elke spier in mijn onderrug mij uitschold heb ik voor het gemak gewoon even genegeerd. Niet zeuren, doorgaan!!!

Nu zijn we een jaar met rugpijn verder en emotionele buien waar je U tegen zegt. Mijn koppige 'loyaal naar je collega's en cliënten en vooral niet aan jezelf denken' gedrag heeft als resultaat geen sappige vruchten afgeworpen, maar hele harde kanonskogels. Elke dag heb ik met rugpijn gelopen en meerdere malen een paar dagen rust moeten pakken om weer verder te kunnen. Ik heb dan ook endometriose klachten, dus als iedereen die je behandeld zegt dat je daarvan rugpijn hebt geloof je het, toch? Dat mijn man al langere tijd riep dat het niet goed was en ik eens verder moest kijken druist dan tegen de uitlatingen van de artsen in en dan verwaarloos je dit. Echter mijn slimme man had wel een punt, en dank je voor het maken en vooral vasthouden van dit punt. Nadat ik eind juni eerst in mijn rug geschopt was door een cliënte, en ik twee dagen later hortend en stotend op mijn laatste kracht de oh zo korte maar voor mijn gevoel veel te lange ochtenddienst door bikkelde toch maar naar de dokter gegaan. Foto laten maken en dan hoor je dat je artrose hebt uhm... ben ik daar niet wat te jong voor? Plus de pijn is zo heftig, het lijkt op zenuwpijn zoals toen met de nekhernia, is het geen hernia? De dok denkt eerder aan een ontstekingsproces, dus doorgestuurd naar de reumatoloog voor onderzoek. Vragenlijst, onderzoek, hop de MRI in. Geen reuma JEUJ maar dan zal het wel weer een hernia zijn? Is dat niet te zien op de mri-scan? Nee, we hebben alleen het gebied voor de reumatoloog op de scan gezet, ga maar naar de neuroloog en dan kan die weer een scan doen. Hoezo inefficiënt en duur? Binnen twee weken dus tweemaal de scan in geweest. Ach ja ik wil gewoon uitsluitsel dus kom maar op! Ja hoor... hernia :/ zucht..... 

Na deze periode van wachten op onderzoeken en uitslagen even een emotionele dip met 'waarom dit nu weer, krijg ik nog eens een periode rust?' snel een fysiotherapeut gezocht en aan de slag gegaan met het herstel. Rug sterk maken is het allerbelangrijkste, helaas vlot het niet zo goed. Inmiddels op het punt beland dat er een operatie is aangevaagd, terwijl dit hetgeen was wat ik absoluut wilde vermijden, wat gaat hier fout. Ligt het aan mij? Doe ik teveel ondanks dat ik ZO weinig doe? Veroorzaak ik zelf mijn pijn? Zeur/ klaag ik te snel over pijn? Je gaat van alles denken, maar als ik op een dag als vandaag weer met schietende zenuwpijn en door het dak gaande tintelingen zit relativeert het weer wat en weet ik dat het gewoon botte pech is. Ja, wellicht heeft het non stop dragen van Scarlett in de draagdoek voor bijna een jaar en het samen slapen in bed omdat ze zich beroerd voelde mij wel parten gespeeld. Misschien is het erfelijk want kijk naar mijn pa. Misschien heeft het nieuwe werk wel getriggerd. Achterom kijken heeft weinig zin, focussen op de toekomst en herstel is belangrijker!

Vandaag voel ik me even zielig, kruip ik in mijn slachtofferrol en hoop ik dat het morgen weer beter gaat. Ik mis mijn meisje die vier dagen in de week bij de gastouder is omdat ik als moeder niet voor haar zorgen kan. Ze heeft veel plezier daar en ik voel me (niet meer) schuldig, maar zelf loslaten en beseffen dat je niet voor haar kunt zorgen is weer een stapje verder in het proces. 

Wat ik met dit hele verhaal wil zeggen is: LET OP JEZELF! ZORG VOOR JEZELF! De afgelopen jaren heb ik alleen maar gezondheidsproblemen, (nek -en rughernia, longembolie, vergergerde astma, endometriose, artrose), en tussendoor nog moeten dealen met een huilbaby en ik heb al die tijd mijn 'problemen' proberen te negeren. Klagen alleen helpt niet, je moet er wat mee doen. Ik neem nu dan ook dagelijks rust, (ook al doe ik vaak nog te veel), werk is even achteruit geschoven, mijn kind is onder zorg van iemand om mij beter te laten herstellen EN ik kies voor een operatie die ik niet wil maar wel aangeraden wordt door de arts. Als ik zelf niks doe of beslis kom ik nergens dus hoppa, aan de slag ermee!

Ook heb ik geleerd vanuit het verleden dat je voor jezelf moet opkomen, (denk aan werk), om jezelf te kunnen laten herstellen. Gelukkig gaat dit bij de huidige werkgever super fijn en heb ik geen ellendige herhaling zoals bij de vorige hernia, maar ik waak er dan ook goed voor deze keer. Laat jezelf niet opjagen, denk niet dat men niet zonder je kan en zet even je loyaliteit schakelaar uit. Beter nog: bedenk dat je JUIST loyaal bent door een stap terug te nemen zodat je sneller hersteld en weer terug kunt stappen in het team.

Ik weet niet hoe actief ik komende tijd ga zijn met de blog, maar jullie zien me wel weer verschijnen. Volgende blog hopelijk weer een wat positiever tintje maar altijd een wijze les. Om die van vandaag nog maar eens te herhalen:  Verwaarloos je klachten niet, zorg goed voor jezelf!



Bedankt voor het doorstaan van mijn emotionele gebrabbel en tot de volgende keer!