3. jul, 2018

"Ik zou zo graag mijn Peuter weer eens willen optillen!"

Deze Blog is drie maanden geleden geschreven, maar ik had nog niet de moed om het online te zetten. Nu er een nieuwe bog in de maak is wordt het toch tijd om deze te delen, dus bij deze.

Maart 2018:
ik ben verrast door alle mooie reacties op mijn bog die ik via mamaplaats heb gedeeld Het was de allereerste blog van lauraskrabbels die ik heb hershreven en gedeeld, om andere mama's te helpen en een hart onder de riem te steken. Ik kreeg mooie reacties, zowel op de mamaplaats site als op de Facebookpagina van mamaplaats. De Blog ging over de lange huilbaby periode en alle commentaren en meningen van mensen om ons heen die het er allemaal niet beter op maakten. Ik heb benoemd er sterker uit gekomen te zijn en assertiever op te treden als het gaat om mijn dochter. Helaas moet ik nog een lesje bij leren, namelijk als het gaat om mezelf en wat anderen van mij denken nu het met mij niet zo goed gaat. I am working on it, maar het blijft moeilijk als je ineens weinig hoort van mensen of als er dingen gevraagd of gezegd wordt wat de plank aardig mis slaat. Toch lukt het me nu beter, ik heb geleerd van de situatie uit mijn vorige blog. Waar ik momenteel meer mee vecht is 'het er niet volledig kunnen zijn voor mijn 2-jarige dochter' dat doet me pijn! Daar gaat deze volgende blog o.a. over.

 
In 2000 kwam ik in een busongeluk terecht wat een chronische whiplash veroorzaakte. Twee jaar duurde het om er redelijk goed uit te kunnen komen. Het bleef een zwakke plek maar ik kon weer leven! In de periode dat ik met mijn man, toen nog vriend, ging samenwonen kwamen er steeds meer 'dingetjes' bij die zorgden voor beperkingen. Mijn nek o.a. ging steeds vaker opspelen en ik had veel buikpijn en aanverwante 'vrouwelijke kwaaltjes'. In 2014 werd uiteindelijk een nekhernia geconstateerd en in 2016 kon ik de label endometriose toevoegen. In 2015 ging het weer iets beter werd ik zwanger van een prachtige dochter en na de geboorte lag ik direct weer in het ziekenhuis met een longembolie. Toen hadden we een hele lange, slepende periode met een huilbaby, ziekenhuisopnames en zorgen. In die tijd had ik continu nekklachten maar ook mijn rug speelde op. Je draagt je kind continu en je hebt endometriose, dus de rugklachten komen natuurlijk daar vandaan, zeiden specialisten (en leek mij ook volkomen logisch). Keihard doorwerken en dan in juni 2017 letterlijk erbij neervallen en ziekmelden. Diagnose: twee hernia's in de rug waarvan eentje compleet doorgebroken en klemmend op de zenuw. Maanden fysio geprobeerd en medicatie slikken, toen toch laten overhalen voor een operatie, terwijl ik niet wilde vanwege eventuele complicaties, en vervolgens lopend naar binnen gaan en er met een rolstoel uitkomen omdat je ene been geen gevoel meer heeft en je voet niet op te heffen is. Mijn voet kon ik na een aantal weken pas weer opheffen en na een second opinion, (vanwege zo onwijs veel zenuwpijn), maart j.l. bleek dat de hernia direct alweer terug was, te zien op de scan die nog in het vorige ziekenhuis gemaakt is. Tevens zijn de wervels ook aan hun einde, versleten, op. In het ziekenhuis waar de operatie gedaan is ging zo ongeveer alles fout wat maar kon en is deze diagnose niet met mij besproken. Pas nu ik in de huidige kliniek aan het werk ben, (injecties, trainen, goede diagnose), kan ik weer naar buiten, weer lopen en weer genieten van het leven. Ik heb nog een lange weg te gaan, want ik moet nog een operatie ondergaan waarbij de tussenwervelschijf, (mogelijk twee), worden verwijderd en vervangen voor een metalen cage. De nek blijkt ook aardig versleten en had volgens deze arts in 2014 beter direct ' vastgezet' kunnen worden. Ik ga nog wel werk maken van deze chirurg die geopereerd heeft, mijn spier flink gekneusd heeft, resthernia heeft laten zitten, alleen rechts is geweest terwijl het links ook nodig was en uiteindelijk verzweeg dat de hernia weer terug was. Voor nu is het te vermoeiend en focus ik mij op herstel en fit worden voor deze mega operatie. Mijn doel is om dagelijks te snelwandelen voor 45 minuten om zo mijn hart te trainen en meer conditie te krijgen. Dit is de minst belastende manier voor mij. Geloof me, elke stap doet pijn, maar ik kan het wel, hoppa! Dit kan ik wel vanwege injecties die ik steeds kan herhalen als de zenuwpijn weer terug komt. Ik heb nog vooral veel pijn in bil en rug, maar die akelige zenuwpijn in mijn been is zo goed als verdwenen, (mits ik niet (teveel) zit of hang/sta of til, draai, etc). Werkelijk waar, zenuwpijn gun je echt je ergste vijand niet toe!

Dan ben ik dus nu bijna een jaar, en met de nekhernia al vier jaar, verder en komt er nu pas verbetering in mijn leven. Ondertussen heb ik wel een peuter rondlopen waar ik altijd heel actief mee was. Ik ging er heel vaak op uit toen ze eenmaal niet meer zoveel huilde. Ik wilde de tijd een beetje inhalen die ik de eerste maanden had gemist. We gingen samen naar de dierentuin, speeltuinen, kinderboerderijen, het zwembad, gewoon lekker wandelen en fietsen, op bezoek bij vrienden en familie, kortom: genieten! De nieuwe hernia heeft dat leven net als na de geboorte weer compleet op slot gegooid. Ik had mijn netwerk nodig om mijn kind te kunnen verzorgen. Een luier verschonen kon ik niet eens meer, laat staan buiten lopen en achter haar aan rennen. Dan stopt ook je gastouder nog eens en moet je op zoek naar een nieuwe, wat een vreselijke weken waren dat. Elke dag kwam er iemand anders om mijn dochter mee te nemen, moest mijn man verlof nemen en alles doen, maar er waren ook dagen dat ik het zelf heb moeten doen en met kapot heb gelopen op die dagen. Je wil alles met je mooie meisje doen, zeker na alles wat er in het eerste jaar is gebeurt, en dan mag je gewoon WEER niet meedoen, hoe oneerlijk is dit?! Er waren dagen dat ik dacht dat ze beter niet geboren had kunnen worden, dan had ze niet zoveel pijn en lijden gehad als baby en niet zo'n slechte moeder als ze nu heeft. Die donkere gedachten werken dan natuurlijk ook niet echt mee aan het herstel en snel stopte ik ze dan weer weg. Ik heb echt geprobeerd van elk lachje te genieten en elke knuffel en kus tot me te nemen en daar de hele dag op te teren, die hele lange dag dat ze weg was. Ze is nu ook heel vaak bij de gastouder en dan zit ik thuis. Ik heb nu wel een doel met trainen en erna rusten, dan gaat mijn dag sneller. Toch ben je gewoon thuis en zorgt iemand anders voor jouw kind, dat wil ik zelf doen!! Dat kost ook nog eens onwijs veel geld, wat we niet hebben omdat ik uit mijn baan gekukeld ben door te lang ziek zijn, en de kinderopvangtoeslag die niet langer betaald wordt 'omdat ik niet meer werk'. Vakantie hebben we allang niet meer gehad, uit eten of een bios bezoeken, een dagje uit, etc. zijn allemaal financieel niet goed mogelijk, maar ook fysiek eigenlijk niet te doen. Waar is onze ontspanning na al zoveel jaren ellende te hebben gehad? Hoeveel kan een mens hebben? Dan is mijn dochter waarschijnlijk ook hoogsensitief en hebben we soms veel moeite omdat ik haar niet altijd kan tillen en troosten, maar ook omdat in haar hoofd iets zo moet terwijl ik het niet zo kan op dat moment, en ook omdat ze door alle prikkels de hele nacht blijft gillen en mijn herstel super slecht gaat met te weinig slaap.

Het allerergste waar ik mee worstel is echter; Ik zou gewoon zo graag mijn kind weer eens willen optillen, ik kan me niet eens meer indenken hoe dit voelt. Ik zou ook zo graag weer eens samen willen fietsen, en zwemmen en plezier maken voor tien!

Ik weet nu dat die betere tijden eraan komen, en ik moet accepteren dat ik deze periode van mijn dochters leven een stukje moet missen. Mijn dochter geniet evengoed van mijn gezelschap als we samen een tekenfilm kijken, knuffelend op het bed in de woonkamer. Mijn dochter geniet ook als we samen buiten trainen, zij in de wagen en ik erachter lopend. Mijn dochter geniet ook van de momenten dat we gewoon thuis blijven en samen pannenkoeken bakken in haar speel keukentje in plaats van op pad gaan. Waar ik vorig jaar amper op kon staan en kon lopen kan ik nu wandelend trainen, en spelen met mijn dochtertje van twee, dat is al zo'n vooruitgang! Dat ik nog steeds niet samen zwem zoals eerder elke week, dat ik nog niet met haar kan fietsen en niet met haar alleen op pad kan omdat ze wegloopt of niet mee wil en ik haar niet 'aan kan' op zo'n moment moet ik naast me neer leggen, hoe moeilijk het ook is. Ik weet dat ik na deze naderende operatie ook minimaal zes weken niet met mijn dochter mag omgaan maar 100% moet focussen op herstel, ik mag haar er niet bij hebben is letterlijk gezegd. Het is een groot offer, maar ik weet dat ik na deze operatie eindelijk weer alles met mijn meisje kan doen en dat zij de rest van haar leven hopelijk een fitte moeder heeft. Ik denk ook niet teveel aan de operatie die eraan komt, ik probeer te genieten van elk moment op de dag. Elke zonnestraal op mijn huid, elke km die ik weer op een dag gelopen heb, elke lach die ik hoor en zie van mijn dochter, elke knuffel en kus van mijn man of dochter, elke dag is er wel iets om van te genieten. Choose your battles; ga je bij de pakken neer zitten en bedenken wat allemaal niet kan, of ga je genieten van wat er WEL kan? Ik ga voor die laatste, met af en toe een dagje huilen en teleurgesteld zijn als het weer even niet lukt ;)

 

Toch wil ik ook dit stukje (negatief) nog even kwijt:

Ik was/ben een positief ingesteld persoon, die graag alles aangrijpt om te doen en om gelukkig van te worden. Uiteraard met ook zo nu en dan een baaldag en een minder positief ingestelde periode, net zoals ongetwijfeld iedereen om mij heen. Ik zie nog altijd graag het beste in mensen, maar ik sluit me wel sneller af als ik doorheb dat iemand geen moeite doet of niet serieus is, dat voorkomt onnodig verdriet en kwetsende woorden. Helaas wordt het me wel erg moeilijk gemaakt om positief te blijven, maar omdat ik nog zoveel geluk in mijn leven heb wil ik niet zeuren. Kennen jullie dat gevoel ook "anderen hebben het veel slechter"? Dan stop je het gevoel wat je overkwam weer weg en ga je door, maar op een gegeven moment moet je er toch over praten, anders gaat het je in de weg staan. Zeker ook om mensen om je heen in te lichten dat dingen niet goed met je gaan. Ik heb me erg afgesloten voor iedereen 'om niet te willen zeuren' en omdat het niet leuk is om elke keer de vraag te krijgen " hoe gaat het nu" of "gaat het al beter?" en dan te antwoorden dat het slecht gaat. Daarnaast wil ik niet mijn hele ziel en zaligheid op straat leggen, dus bijvoorbeeld sociale media gebruiken om een update te geven over mijn gezondheid leek me ongepast. Zomaar iedereen vertellen over alles wat er speelt leek me ook onnodig en vooral erg negatief en zeurderig. Ik dacht als mensen willen weten hoe het gaat dan vragen ze het me wel, want ook al wil je niet steeds zeggen dat het slecht gaat is die interesse van de mensen om je heen wel fijn en gewaardeerd. Dan viel dat toch vies tegen, gelukkig genoeg lieve mensen om mij heen die mij blijven bezoeken en vragen hoe het gaat, maar van sommigen hoor je gewoon helemaal niks meer. Dan zijn er ook de mensen die aandringen op opereren "want zo kan het toch niet verder" of "dan ben je er maar vanaf" of "je man gaat er aan onderdoor met werk en zorgen voor jullie kind als jullie zo doorgaan". Vervolgens ook de momenten dat je amper durft buiten te lopen op een goede dag, omdat je ziekgemeld bent op werk en wie weet ziet iemand je wel. Immers als men me ziet lopen of genieten lijkt het alsof ik niks heb, dat ik de dagen erna amper uit mijn bed kon opstaan van de pijn en dik aan de morfine zat zag men niet, want dan waren ze er niet. Je leert wel wederom zien wie je echte vrienden en familie zijn. In mijn geval zijn alle zelfde lieve mensen om ons heen in de babyperiode ook nu weer om ons heen gebleven. Zij hebben ons weer overal geholpen daar waar het kon en leggen geen oordeel neer, maar ze zijn er gewoon, punt. Goud waard, deze mensen! Voor de rest maar naast me neer leggen dat er altijd mensen zullen zijn die het beter lijken te weten of gewoonweg geen interesse in je tonen. Ik focus mij op de allerliefste mensen om mij heen en ik hoop ze stuk voor stuk allemaal te kunnen helpen als zij het nodig hebben, (en natuurlijk hoop ik voor hen dat die dag nooit aan zal breken).

De (klaag)blog is langer geworden dan oorspronkelijk bedoeld, en echt geschreven uit het hart, het doet toch meer met me dan ik dacht. Ik schrijf deze blog wederom met een boodschap, net als mijn vorige blog. De boodschap is: focus op de belangrijke mensen om je heen en leg de nare commentaren naast je neer. Geniet van het leven zoveel als het kan en kijk naar elk positief lichtpuntje, als je dit kan.

Geniet! Leef!