3. jul, 2018

Aanmoedigen of uitlachen?

Na drie maanden door een dip gaan ben ik er weer uit gekropen. Tijd voor een nieuwe blog!

Afgelopen maanden was ik werkelijk uitgeput, mijn handen opheffen was op sommige dagen al te zwaar. Tot op de dag van vandaag slaap ik nog zo goed als elke middag. Daarnaast verdeel ik mijn energie via punten tellen, op advies van de door mij ingeschakelde ergotherapeut. Tevens slik ik vitamine D vanwege een behoorlijk tekort en helpt dat mij gelukkig ook wel wat beter voelen nu ;) Dat mijn, (vertraagd), aangevraagde WIA uit 2016 op 1,8% werd afgekeurd en ik alweer voor de nieuwe eerstejaarsbeoordeling ziektewet van mijn tweede gegaan ben hielp ook niet mee met de dip. Het was druk, elke dag vragenlijsten invullen en met instanties bellen en dan ook nog je training voldoen en voor je dochter zorgen, sja dat gaat gewoon niet met geen energie. Ondertussen heb ik ook een offciele diagnose van de gynaecologe, wat hoog nodig was omdat mijn normale leven onwijs wordt benadeeld door de chronische buikpijn en vermoeidheid, (om nog te zwijgen over kilo's aan vocht vasthouden en je opgeblazen voelen). Het blijkt dat ik adenomyose heb, een soort endometriose in de spierlaag van de baarmoeder. Vermoedelijk ook endometriose graad 1-2 maar, dit kun je alleen bepalen via een kijkoperatie. Even stortte de wereld in, want de rugkliniek wil dat mijn buik rustig is voor ik mijn rug mag opereren, maar mijn buik wordt niet rustig want nu heb ik toch echt een chronische ziekte. Ik heb het een week lang steeds hardop gezegd "ik ben chronisch ziek". Past mooi in het rijtje klachten van chronische pijn ;) Al jaaaaaren wist ik dat er 'iets' niet goed was, maar nu weet ik het dus zeker. Aan de ene kant een opluchting dat ik nu kan aantonen waarom ik dagen soms echt niet vooruit kom, maar ook een klap in mijn gezicht want "ik heb weer iets erbij". Vertrouwen in mijn lijf is behoorlijk kwijt, maar ik kan geen nieuwe kopen, dus opstaan en doorgaan maar weer. 

Voor de rugoperatie moet ik fit worden, dit houdt in dagelijks 45 minuten snelwandelen, (en als het ooit lukt hardlopen). Mijn hartslag begon in februari op 180 als ik dit deed en zakte in twee weken naar 150. Ik was eind april zelfs al op 130 gekomen en was zo trots! Toen kon ik echt niet meer vooruit vanwege de vermoeidheid maar ook door behoorlijke en gemene adenomyose klachten, wat was ik beroerd! Mijn hartslag kwam ineens weer op 150 en ik kon geen vijf km meer volmaken. De laatste training voor ik echt niet meer kon verzuurden mijn benen en ben ik jankend naar huis gestrompeld. Dat was het moment dat ik een pauze van ruim een maand heb genomen, onderzoeken gestart zijn naar de adenomyose/endometrose en de ergotherapeut bij mij thuis is gekomen om mee te helpen/denken. Inmiddels ben ik dus een diagnose rijker en werkt de vitamine D in en heb ik het lopen weer opgepakt. 
De bedoeling is om het komende jaar kunstmatig in de overgang te blijven, (ik heb een lucrin injectie laten zetten), zodat ik nooit meer zo'n mega dip krijg als afgelopen tijd en ik op deze manier weer kan trainen en einde zomer aangemeld kan bij de chirurg voor mijn rugoperatie. Einde jaar opereren halen we niet meer, maar goede hoop voor het nieuwe jaar!

Laat ik toewerken naar het onderwerp van de blog. Vandaag de dag voor het eerst weer 4.7km gelopen op een hele goede snelheid, ik ben zo trots op mezelf! Ik ben uit zo'n gat gekropen maar ik doe het toch maar weer. Het kost enorm veel inspanning en de rest van de dag doe ik rustig aan, maar dat maakt niet uit, want het lukt! Hoe sneller ik de operatie kan ondergaan hoe sneller ik weer echt kan gaan leven! Wat ontzettend jammer dat mijn focus, mijn goede wil en mijn energie wordt verspild onderweg door belachelijke mensen. Ik loop in hardloopkleding met een hartslagmeter en een sporthorloge, dus er word automatisch van mij verwacht dat ik hardloop. Dat ik gewoon in comfortabele kleding loop, liever zweet in sportkleding dan gewone kleding en mijn hartslag moet monitoren om terug te kunnen koppelen aan de arts komt niet in hen op. Dat ik niet kan hardlopen omdat ik een versleten nek -en rug, resternia, adenomyose en astma heb komt al helemaal niet in hen op. Over wie ik het heb zul je denken? Die ellendige wielrenners met hun grote, brutale mond! Ik zal ze niet allemaal over één kam scheren, maar 95% die ik tegenkom onderweg zijn asociaal en brutaal. Ze denken grappig te zijn en je 'aan te moedigen' dat je moet gaan rennen i.p.v. het snelwandelen wat ik doe. In het begin dacht ik nog het is goed bedoeld, maar nee het is ontzettend vervelend bedoeld! Waar bemoeit zo iemand zich mee? De allerergste kwam op de éénalaatste training in mei, toen deze onaardige meneer zegt "wil je mijn fiets lenen, dat gaat sneller" Waarop ik hem nageroepen heb "he sukkel ik heb een hernia" terwijl ik eigenlijk had moeten roepen "Ga je schamen eikel, ik ben chronisch ziek met versleten rug en hernia en ik mag van geluk spreken dat ik hier zo kan lopen, ga maar eens nadenen over je vuile taal".
Waarom zijn mensen zo onaardig, zo gemeen, zo bevooroordeeld en zo tactloos? Hoe durf je zonder te weten met wie je te maken hebt en wat de reden is dat ik daar loop zoiets tegen mij te zeggen? Dan was deze meneer ook nog de derde op de training die 'iets' tegen me riep, hoe kan ik mijn training dan nog gefocusd en zonder stress doorlopen? Ik loop verdorie al mijn energie eruit met pijn en moeite om mijn doel te halen en ik vind mezelf een topper!
Ik weet dat ik beter ben dan zij en dat moet ik me voorhouden, maar oh my... wat kan ik woest worden op deze mensen! Denk na voor je iets zegt, houd rekening met elkaars gevoelens, alsjeblieft. Dat geldt overigens ook voor de 'vriendelijke' meneer die mij vandaag weer op zijn goed bedoelde manier probeert aan te moedigen door op de plaats te rennen en "klaaaaar en rennen maar" roept. Dit alles terwijl zijn vrouwelijke metgezel hem probeert te stoppen, en zich overduidelijk (en terecht!) kapot schaamt. Beste meneer, het feit dat ik u nu al voor de tweede keer in korte periode vertel een hernia te hebben laat u volgens mij niet weerhouden om volgende week weer een maf dansje te doen, of wel? Ach ja.. ik neem u niks kwalijk, ik weet namelijk het verhaal achter u niet, misschien bent u wel dement, of weet u gewoon niet wat u zegt of doet. Mocht u wel gezond zijn, zou u dan alstublieft willen stoppen met deze onzin, zoals de mevrouw naast u steeds smeekt? 

Ik ben trots op mezelf!
Ik ben een kanjer en ik ga mijn doel halen!
Nee ik ga niet rennen, maar wat ik doe is evengoed en stoer!
De rest van de wereld; JUST SHUT UP!